ธรรมศึกษา  ชั้นโท

๓๖.  ประวัติ  พระขทิรวนิยเรวตเถระ

๑.  สถานะเดิม

                     พระขทิรวนิยเรวตเถระ     นามเดิม     เรวตะ     แต่เมื่อบวชแล้วท่านพำนักอยู่ในป่าไม้ตะเคียน  จึงมีชื่อว่า   ขทิรวนิยเรวตะ

                       บิดาชื่อ     วังคันตพราหมณ์

                       มารดาชื่อ     นางสารีพราหมณี

                       เกิดที่บ้านลันทา     แคว้นมคธ     เป็นคนวรรณะพราหมณ์

๒.   ชีวิตก่อนบวช

                       เรวตะ     เป็นบุตรชายคนเล็กของครอบครัว  เหลืออยู่คนเดียว  ส่วนคนอื่นบวชกันหมดแล้ว  บิดาและมารดาจึงหาวิธีผูกมัด  โดยจัดให้แต่งงานตั้งแต่มีอายุได้   ๘  ขวบ

๓.   มูลเหตุแห่งการบวชในพระพุทธศาสนา

                      ครั้นถึงวันแต่งงาน       บิดาและมารดาแต่งตัวให้เรวตะอย่างภูมิฐาน      นำไปยังบ้านของนางกุมาริกา       ขณะทำพิธีมงคลสมรสรดน้ำสังข์      ได้นำญาติผู้ใหญ่ทั้ง      ๒  ฝ่ายไปอวยพร      ถึงลำดับยายแห่งนางกุมาริกา      ซึ่งมีอายุ     ๑๒๐     ปี      เข้ามาอวยพร  คนทั้งหลายให้พรคู่สมรสทั้งสองว่า       ขอให้มีอายุมั่นขวัญยืนเหมือนกับยายนี้

                      เรวตะได้ฟังดังนั้น      มองดูคุณยาย      ผมหงอก     ฟันหัก     หนังเหี่ยว      หลังโกง         เนื้อตัวสั่นเทา         รู้สึกสลดใจกับการที่ตนเองจะต้องอยู่ในสภาพเช่นนั้นในวันหนึ่งข้างหน้า        เมื่อเสร็จพิธีญาติจึงพาเขากลับบ้าน           ในระหว่างทางเขาได้หาอุบายหนีไปยังสำนักของภิกษุผู้อยู่ป่า         ขอบรรพชากับท่าน         ภิกษุนั้นก็จัดการบวชให้         เพราะพระสารีบุตรได้สั่งไว้ว่า       ถ้าน้องชายของท่านมาขอบวชให้บวชได้เลย        เพราะโยมบิดาและมารดาของท่านเป็นมิจฉาทิฏฐิ

๔.   การบรรลุธรรม

                       สามเณรเรวตะ  ครั้นอายุครบ  ๒๐  ปีบริบูรณ์ ก็ได้อุปสมบทเป็นภิกษุ  เรียนกรรมฐานในสำนักอุปัชฌาย์อาจารย์แล้ว ได้ไปอาศัยอยู่ในป่าไม้ตะเตียน  บำเพ็ญเพียรภาวนา  ในไม่ช้าก็ได้บรรลุพระอรหัตผล  เป็นพระขีณาสพอยู่จบพรหมจรรย์

๕.  งานประกาศพระศาสนา 

                      พระเรวตเถระนี้         แม้ตำนานไม่ได้กล่าวว่าท่านได้ใครมาเป็นสัทธิวิหาริกและอันเตวาสิกก็ตาม        แต่ปฏิปทาเกี่ยวกับการอยู่ป่าของท่าน       ก็นำมาซึ่งความเลื่อมใสของผู้ที่ได้รู้จักในสมัยนั้น       และได้ศึกษาประวัติของท่านในภายหลังต่อมา             แม้แต่องค์พระศาสดาและมหาสาวกยังไปเยี่ยมท่านถึงป่าไม้ตะเคียนที่ท่านจำพรรษาอยู่

๖.  เอตทัคคะ

                      เพราะท่านพระขทิรวนิยเรวตเถระนี้ชอบอาศัยอยู่ในป่า           องค์พระศาสดาจึงทรงตั้งไว้ในตำแหน่งอันเลิศกว่าภิกษุทั้งหลายผู้อยู่ป่า

 ๗.   ธรรมวาทะ

                       ตั้งแต่อาตมภาพ        สละเรือนออกบวช        ยังไม่เคยรู้จักความคิดอันเลวทรามประกอบด้วยโทษ       ไม่เคยรู้จักความคิดว่า       ขอสัตว์เหล่านี้จงเดือดร้อน       จงถูกฆ่า      จงประสบความทุกข์         อาตมภาพรู้จักแต่การเจริญเมตตาจิต         อย่างหาประมาณมิได้       ซึ่งอาตมภาพค่อย ๆ     สะสมมาโดยลำดับ       ตามที่พระพุทธเจ้าทรงแสดงไว้

๘.  ปรินิพพาน

                       พระขทิรวนิยเรวตเถระ      ครั้นสำเร็จพระอรหัตผลแล้ว      ได้ปฏิบัติหน้าที่ของพระสงฆ์เพื่อประโยชน์       เพื่อความสุขแก่มหาชนตามสมควรแก่เวลา        แล้วได้ปรินิพพานจากไปตามสัจธรรมของชีวิต

อนุพุทธประวัติ